Wielkopolski Park Narodowy utworzony został na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1957 roku, a jego granice objęły powierzchnię 9600 ha, z czego pod zarządem Parku znalazło się ok. 5100 ha. W 1996 roku nowe rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie WPN zmienia jego powierzchnię na 7584 ha oraz tworzy wokół Parku strefę ochronną tzw. otulinę, której powierzchnia razem z terenem Parku wynosi 14 840 ha. Z Parku zostały wyłączone tereny miejskie Puszczykowa, Mosiny oraz Stęszewa. Wielkopolski Park Narodowy leży około 15 km na południe od Poznania.


W Parku utworzono 18 obszarów ochrony ścisłej o łącznej powierzchni 258,85 ha.Chronią one rozmaite formy krajobrazu polodowcowego oraz najbardziej naturalne zbiorowiska roślinne, a także związane z nimi zwierzęta. Ochroną objęto także 32 drzewa pomnikowe.

Wielkopolski Park Narodowy jest odwiedzany przez ponad milion turystów rocznie. Przez Park biegnie pięć znakowanych szlaków turystyki pieszej o łącznej długości 85 km. Szlakami tymi wyznaczono 7 tras wycieczkowych pozwalających na poznawanie nie tylko wartości przyrodniczych ale także kulturowych tego terenu. W Parku udostępniono także ponad 100 km dróg dla rowerzystów oraz 30 km dla miłośników hippiki.

Na terenie Parku znajdują się liczne zabytki. Do najcenniejszych należy drewniany kościół w Łodzi z XVII w. Inne zabytkowe kościoły o nieco mniejszej wartości możemy spotkać w Puszczykowie, Stęszewie i Wirach. W Szreniawie i Trzebawiu zachowały się do dziś dziewiętnastowieczne dwory. Ciekawym obiektem są także ruiny zameczku zbudowanego w 1827 roku przez Tytusa Działyńskiego dla swojej siostry Klaudyny Potockiej na wyspie Zamkowej na J. Góreckim.

Starania o utworzenie w tym rejonie parku narodowego rozpoczęły się już w latach dwudziestych. Pierwszy z ideą wystąpił w 1922 roku prof. Adam Wodziczko. Do wniosku prof. Wodziczki o uznanie lasów dzisiejszego Parku za podlegające ochronie przychyliły się w 1926 roku administrujące nimi Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w Poznaniu i Zarząd Fundacji Kórnickiej, które wprowadziły zakaz stosowania rębni zupełnych. Ukoronowaniem dziesięcioletnich starań było utworzenie w 1932 roku dwóch rezerwatów przyrody: w Puszczykowie o powierzchni 239 ha i w okolicy Jeziora Kociołek o powierzchni 189 ha. W 1933 roku w Osowej Górze nastąpiło symboliczne otwarcie Wielkopolskiego Parku Narodowego. W latach 1935-39 można odnotować kolejny sukces na drodze ochrony tego terenu a mianowicie całkowite wstrzymanie przez Lasy Państwowe wyrębów na obszarze 1165 hektarów pomiędzy rezerwatami w Puszczykowie okolica Jeziora  Kociołek. Nowy etap starań o prawne utworzenie Wielkopolskiego Parku Narodowego rozpoczął się zaraz po wyzwoleniu. W 1946 roku Ministerstwo Leśnictwa uznało obszary projektowanego Parku za ochronne, o dużych wartościach przyrodniczych i naukowych, natomiast w 1948 roku Wojewoda Poznański wydał rozporządzenie o ochronie krajobrazu i tworów przyrody na terenach projektowanego parku narodowego. Ostatecznie Wielkopolski Park Narodowy doczekał się prawnego uznania w 1957 roku.

 


zarządzenie w sprawie udostępniania parku

arkusz ewidencyjny zajęć terenowych odbywających się na obszarze Wielkopolskiego Parku Narodowego

zgłoszenie tematu badawczego do realizacji w Wielkopolskim Parku Narodowym

kodeks etyki zawodowej pracowników WPN

zagrożenie pożarowe dla strefy "23" w której znajduje się Wielkopolski Park Narodowy

Wielkopolski Park Narodowy
Jeziory 62-050 Mosina, tel. (0-61) 898 23 00
sekretariat@wielkopolskipn.pl